به درخواست محترم داکترصاحب غلام محمد دستگیر، از من خواسته شد تا در مورد فرق میان وطن دوست و وطن پرست چند سطر بنویسم. امیدوارم این پاسخ بتواند درخواست ایشان را تا اندازهای برآورده سازد.
فرق میان وطن دوست و وطن پرست بیشتر در رفتار و اولویتهای یک انسان است.
وطن دوست کسی است که کشور خود را دوست دارد، برای آبادی، پیشرفت، عدالت، تعلیم، صحت و رفاه مردم تلاش میکند. اگر حکومت اشتباه کند، با احترام انتقاد میکند، چون میخواهد کشور بهتر شود.
مثال: یک معلم که با صداقت به شاگردان درس میدهد، یک داکتر که با وجدان مریضان را تداوی میکند، یا یک شهروند که مالیه میدهد و قانون را رعایت میکند، همه وطن دوست هستند.
وطن پرست کسی است که عشق به وطن را بالاتر از هر چیز قرار میدهد و گاهی حاضر است برای دفاع از کشور جان خود را نیز فدا کند. وطن پرستی اگر با عقل، عدالت و احترام به حقوق مردم همراه باشد، یک ارزش مثبت است. اما اگر باعث شود انسان هر اشتباه حکومت یا رهبران را فقط به نام وطن توجیه کند، دیگر به سود کشور نیست.
گاهی یک انسان ممکن است بسیار از وطن سخن بگوید، اما در عمل به مردم، قانون و داراییهای عامه آسیب برساند. چنین شخصی را نمیتوان وطن دوست واقعی دانست. از سوی دیگر، ممکن است کسی کمتر شعار بدهد، اما با کار صادقانه، پرداخت مالیه، رعایت قانون، تعلیم نسل جوان و خدمت به مردم، بزرگترین خدمت را به وطن انجام دهد. ارزش هر انسان را باید بیشتر از روی عمل او سنجید، نه تنها از روی سخنانش.
به زبان ساده، وطن دوستی یعنی خدمت به مردم و آباد کردن کشور. وطن پرستی یعنی عشق عمیق به وطن و آمادگی برای دفاع از آن. بهترین حالت این است که انسان هم وطن دوست باشد و هم وطن پرست، اما همیشه حقیقت، عدالت و منافع مردم را در نظر بگیرد.
نور وجوهات
