امروز نام یک زن افغانتبار وارد تاریخ سیاسی امریکا شد.
عایشه وهاب، نخستین افغانامریکایی است که به کانگرس ایالات متحده راه یافته است.
شاید برای بسیاری این فقط یک خبر سیاسی باشد. یک انتخابات برگزار شد، یک نفر برنده شد و یک نفر شکست خورد.
اما برای من، این خبر معنای عمیقتری دارد.
این داستان دختری است که اصلیت اش به افغانستان بر میگردد، اما زندگی راه آسانی پیش پایش نگذاشت. او در کودکی پدر و مادرش را از دست داد و یتیم شد، اما سختی های زندگی نتوانست آینده اش را از از او بگیرد. او مدتی در سیستم سرپرستی کودکان امریکا بزرگ شد. امروز همان دختر به یکی از مهمترین نهادهای سیاسی قدرتمندترین کشور جهان راه پیدا کرده است.
برای لحظهای به این فاصله فکر کنیم:
از یک کودک بیسرپرست تا کانگرس ایالات متحده.
این فقط داستان عایشه وهاب نیست.
این داستان فرصت است.
داستان جامعهای است که در آن، حداقل در اصل، گذشته خانوادهات نباید سقف آیندهات را تعیین کند.
و شاید همینجا باشد که ما افغانها باید کمی بیشتر فکر کنیم.
در افغانستان هنوز میلیونها دختر برای ابتداییترین حق خود، یعنی تعلیم، مبارزه میکنند.
اما در امریکا، زنی با ریشه افغانستان توانسته است وارد نهادی شود که درباره قوانین یک کشور تصمیم میگیرد.
چه تفاوت بزرگی!
آیا تفاوت در استعداد زنان افغان است؟
نه.
زن افغان همان زن افغان است.
تفاوت در فرصتی است که جامعه در اختیار او قرار میدهد.
اگر به یک دختر کتاب بدهیم، شاید روزی استاد شود.
اگر دروازه مکتب را به رویش باز کنیم، شاید روزی داکتر، انجینر، قاضی یا دانشمند شود.
اگر اجازه بدهیم آزادانه فکر کند، شاید روزی رهبر شود.
اما اگر دروازه مکتب را به رویش ببندیم و بعد بگوییم زن توانایی ندارد، ما توانایی او را آزمایش نکردهایم؛ ما فرصت را از او گرفتهایم.
پیروزی عایشه وهاب باید برای ما یک پیام دیگر هم داشته باشد.
افغانهایی که سالها پیش با یک بکس کوچک، با خاطرات جنگ و با قلبی پر از درد به کشورهای دیگر مهاجر شدند، امروز فرزندانشان در پوهنتونها، شفاخانهها، شرکتها، نهادهای دولتی و حالا در کانگرس امریکا حضور دارند.
این نسل باید به ما یادآوری کند که افغان بودن تنها با جنگ، مهاجرت و شکست تعریف نمیشود.
ما میتوانیم داستان دیگری هم داشته باشیم.
داستان تعلیم.
داستان تلاش.
داستان زنانی که تسلیم نمیشوند.
داستان جوانانی که به جای تفنگ، قلم را انتخاب میکنند.
ممکن است با تمام دیدگاههای سیاسی عایشه وهاب موافق نباشیم. این طبیعی است. در یک جامعه آزاد، هیچ سیاستمداری نباید بالاتر از نقد باشد.
اما امروز موضوع بزرگتر از موافقت یا مخالفت با یک سیاستمدار است.
امروز برای نخستین بار یک افغانامریکایی به کانگرس ایالات متحده راه یافته است.
این یک صفحه تازه در تاریخ جامعه افغانامریکایی است.
و شاید زیباترین پیام این پیروزی برای دختران افغانستان همین باشد:
سرنوشت شما تنها چیزی نیست که دیگران برای شما تعیین میکنند.
اگر فرصت تعلیم، آزادی انتخاب و زمینه رشد داشته باشید، هیچکس نمیداند تا کجا میتوانید بروید.
امروز عایشه وهاب وارد کانگرس امریکا شد.
اما شاید فردا دختری که امروز در کابل، هرات، مزار، قندهار یا بدخشان پشت دروازه بسته مکتب ایستاده است، فرصت پیدا کند تا داستان بزرگتری بنویسد.
مشکل دختران افغانستان کمبود استعداد نیست.
مشکل، کمبود فرصت است.
و وقتی به یک طفل یتیم فرصت داده شود، شاید روزی همان طفل با تعلیم، تلاش و امید، راه خود را تا تالارهای کانگرس باز کند.
پیروزی عایشه وهاب تنها یک کرسی نیست.
برای بسیاری از افغانها، این پیروزی یک پیام است:
ما نیز میتوانیم.
نور وجوهات
