افغان خبریال بلال سروري په یوه تحلیل کې ویلي، دا یوه د پام وړ مسخره ده چې د طالبانو د حکومت ویاند ذبیح الله مجاهد پاکستان ته د سیاسي آزادیو په اړه درس ورکوي. طالبان چې د پاکستان د پوځ په مرسته واک ته ورسېدل، اوس په راولپنډۍ کې د خپلو پخوانیو ملاتړو وړتیا تر پوښتنې لاندې راولي.
د سروري په وینا، د افغانستان په اړه د پاکستان د "ستراتیژیک عمق" نظریه، چې طالبان یې د سیمه ییز نفوذ لپاره یوه باوري وسیله ګڼله، اوس ناکامه شوې او پر "ستراتیژیک ګوزار" بدله شوې ده. د ۲۰۲۱ کال په اګست کې کابل ته د طالبانو راستنېدل، چې په اسلام اباد کې د یوې ستراتیژیکې بریا په توګه ولمانځل شول، پنځه کاله وروسته تر ډېره د یوه مسؤلیت په څېر ښکاري.
سروري څو ټکو ته اشاره کوي. لومړی، پاکستان د طالبانو سیاسي شخصیت په ناسم ډول ارزولی و. ملاتړ او پناه ورکولو هیڅکله د اطاعت تضمین نه کاوه. طالبان اوس خپلې ملتپالې ګټې او موخې تعقیبوي. دوهم، د پاکستان امنیتي بحران یوازې یوه افغاني ستونزه نه ده، بلکې د پاکستان د لسیزو انتخابي ترهګرۍ ضد مبارزې او کورنۍ سیاسي انجینرۍ کې ریښې لري.
دریم، په خیبر پښتونخوا کې د پوځي حکومت پلي کول ممکن بحران نور هم ژور کړي او پښتون میشته سیمه نوره هم پردۍ کړي. د هغه په وینا، د بغاوت ضد مبارزه یوازې ځواک ته نه، بلکې سیمه ییز مشروعیت او باوري ملکي ادارو ته اړتیا لري.
څلورم، د پاکستان افغان پالیسي له یوه تضاد سره مخ ده: اسلام اباد په کابل کې یو داسې پیاوړی حکومت غواړي چې د پاکستاني طالبانو تحریک کنټرول کړي، خو په عین حال کې غواړي چې دا حکومت پر اسلام اباد متکي پاتې شي؛ هغه موخې چې ممکن یو له بل سره سمون ونه لري.
په پای کې، سروري وايي، "د فرانکنشټاین بلا پر خپلو بادارانو راګرځېدلې" او تر ټولو لویه تراژیدي دا ده چې عادي افغانان او پاکستانیان د هغو سیاستونو بیه پرې کوي چې دوی نه ډیزاین کړي او نه یې هم تایید کړي دي.
سرچینه: بلال سروري
🌐
