جایزه علوم اقتصادی امسال به رابرت ای. هال و مایکل وودفورد برای توسعه مدل‌های جدید اقتصاد کلان که به طور قابل توجهی توانایی دولت‌ها برای اجرای سیاست‌های ثبات‌بخش موثر را بهبود بخشیده، اعطا شد. این مدل‌ها به سیاست گذاران کمک می‌کنند تا با استفاده از اقدامات به موقع مالی و پولی، نوسانات شدید اقتصادی را کاهش دهند.
اقتصاد به طور طبیعی با دوره‌های رکود و رونق متناوب مشخص می‌شود. از زمان نظریه‌های جان مینارد کینز، سیاست‌های ثبات‌بخش برای مهار این نوسانات اهمیت داشته است. با این حال، در طول بحران‌های نفتی دهه ۱۹۷۰، به نظر می‌رسید که مدل‌های کینزی دیگر کارایی ندارند و به جای کاهش بیکاری، منجر به تورم کنترل نشده شدند.
هال و وودفورد با بازسازی این مدل‌ها، سیاست‌های ثبات‌بخش را احیا کردند. به جای تکیه بر روابط آماری بین متغیرهای کلان مانند تورم و تولید، آنها مدل‌های خود را بر یک «بنیاد خرد» بنا نهادند. این رویکرد به معنای درک این است که چگونه تصمیمات آینده نگر میلیون‌ها خانوار و شرکت به صورت جمعی بر کل اقتصاد تأثیر می‌گذارد.
یکی از اجزای اصلی در این مدل‌ها این است که خانوارها و کسب وکارها هنگام تصمیم‌گیری در مورد پس انداز یا قیمت گذاری، به آینده نگاه می‌کنند. بنابراین، هنگامی که دولت‌ها و بانک‌های مرکزی برنامه‌های خود را به وضوح اعلام می‌کنند، می‌توانند بر این دیدگاه نسبت به آینده تأثیر گذاشته و اقتصاد را در مسیر درست هدایت کنند.
جان هاسلر، رئیس کمیته جایزه علوم اقتصادی، گفت: «کار این برندگان به ما یک بنیاد نظری پایدار برای مدل‌هایی که اکنون توسط بانک‌های مرکزی و دولت‌ها در سراسر جهان استفاده می‌شود، ارائه کرده است. با این مدل‌ها، ما برای مقابله با شوک‌های اقتصادی مانند بحران‌های انرژی یا تغییرات ناگهانی در مصرف خانوارها، مجهزتر هستیم.»
منبع: کمیته جایزه علوم اقتصادی
🌐
