با گذشت پنج روز از حملات هوایی ارتش پاکستان بر مناطقی در ولایت‌های هلمند و کنر، حکومت طالبان با وجود وعده «پاسخ حساب شده»، هنوز هیچ اقدام نظامی آشکاری در برابر اسلام‌آباد انجام نداده است. مقام‌های طالبان در ساعت‌های نخست پس از این حملات از «انتقام» سخن گفته بودند.
بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، در این حملات دست کم ۱۰ غیرنظامی، که بیشترشان کودک بودند، کشته و ۹ تن دیگر زخمی شدند. در مقابل، ارتش پاکستان ادعا کرد که مخفیگاه‌های تحریک طالبان پاکستان (تی‌تی پی) و ارتش آزادی‌بخش بلوچستان (بی ال‌ای) را هدف قرار داده و ۲۲ شبه نظامی را کشته است؛ ادعایی که از سوی طالبان به شدت رد شد.
وزارت خارجه طالبان در واکنش، کاردار سفارت پاکستان در کابل را احضار کرد و مراتب اعتراض شدید خود را نسبت به این «تجاوز و نقض حریم هوایی افغانستان» ابلاغ نمود. سخنگویان طالبان این حملات را نقض حاکمیت ملی خوانده و بر پاسخ حتمی تأکید کرده بودند.
این نخستین بار نیست که پاکستان در داخل خاک افغانستان حملات هوایی انجام می‌دهد. در ۲۴ سپتامبر نیز مناطقی در ولایت‌های قندهار، پکتیا و خوست هدف قرار گرفته بودند. اهمیت این حملات، به ویژه در قندهار، از آن جهت بود که این ولایت مرکز اصلی قدرت طالبان و محل اقامت رهبر این گروه است.
سکوت نظامی کنونی طالبان این پرسش را مطرح کرده است که آیا این گروه توانایی پاسخ نظامی مستقیم به پاکستان را دارد؟ جواد بردیا، پژوهشگر حوزه امنیت، به افغانستان اینترنشنال می‌گوید که تفاوت عظیم در توانایی نظامی دو طرف، یکی از دلایل اصلی خویشتن داری طالبان است.
به گفته او، نیروهای طالبان در جنگ‌های چریکی تجربه گسترده‌ای دارند، اما اکنون به عنوان یک حکومت، با یک ارتش کلاسیک و مجهز روبه‌رو هستند. ورود به یک نبرد مستقیم با ارتشی که از توان هوایی قابل توجهی برخوردار است، می‌تواند برای طالبان هزینه‌های بسیار سنگینی داشته باشد. آقای بردیا معتقد است که هرگونه اقدام شتاب زده نظامی می‌تواند زمینه را برای حملات گسترده‌تر پاکستان فراهم کند.
منبع: Afghanistan International
🌐
