سخیداد، مرد ۸۵ سالهای که از دوازدهسالگی بیناییاش را به گونه کامل از دست داده، سالهاست که در یک غرفه کوچک در شهر کابل وسایل روزمره میفروشد و از این طریق مخارج خود را تأمین میکند.
او در این غرفه اجناسی مانند دستکش، صابون، قفل و دیگر وسایل ابتدایی را به فروش میرساند. به گفته سخیداد، بینایی او در سن نوجوانی بهتدریج کاهش یافت و پس از دوازدهسالگی نابینای کامل شد، اما هرگز به تکدیگری روی نیاورد.
سخیداد اظهار میدارد که هیچ زمین و دارایی از پدرش به میراث نبرده است. او به آمو گفت که با وجود نابینایی، مردم در دادوستد با او امانتداری میکنند و فروشندگان و خریداران همواره قیمت و ارزش پول را برایش شفاف میگویند.
او افزود: «وقتی این بیست افغانگی است یا ده افغانگی و پنجاهی، پول مرا هیچ کسی نمیخورد؛ هفتاد سال است که من اینجا استم، عمر من به هشتاد و پنج رسیده است و از دوران ظاهرخان استم.»
این مرد کهنسال تأکید دارد که به دلیل عزت نفس و غیرت دست به گدایی نزده و کار را بر درماندگی ترجیح داده است: «من معلول استم اما از غیرت خود اینجا آمدهام، نمیتوانم از کسی دو روپیه بخواهم، گفتم یا مرگ یا کار. من یک غرفه چوبی داشتم وقتی ملاصاحبان آمدند غرفه من آهنی شد.»
سخیداد یادآور شد که در طول دههها برای درمان چشم به داکتران و شفاخانههای فراوان مراجعه کرد، اما بیناییاش بازنگشت و غرفه کنونی را نیز اهالی برای حمایت از امرار معاش او فراهم کردهاند.
منبع: آمو
🌐