بررسی عملکردهای روزمره حکومت طالبان نشان می‌دهد که استفاده از زور به عنصری مشترک در بیشتر سیاست‌های این گروه بر مردم تبدیل شده است. اقداماتی نظیر کوچاندن اجباری شهروندان، اعتراف‌گیری زیر شکنجه، تطبیق سخت‌گیرانه دستورهای وزارت امر به معروف و محدود ساختن گسترده آموزش دختران و رسانه‌ها نمونه‌هایی از این رویکرد به شمار می‌روند.
به گزارش رسانه‌ها و تحلیل‌گران مستقل، رهبران و مبلغان حکومت طالبان پیوسته به تاریخ صدر اسلام استناد می‌کنند، اما از تجارب تاریخی جهان در زمینه ناکارآمدی زور به عنوان ابزار حکومت‌داری غافل هستند. تاریخ کشورهای توسعه‌یافته نشان می‌دهد که تکیه صرف بر اجبار به مرور زمان به دلیل ناکارآمدی با سازوکارهای قانون‌مند، اقناع و مشارکت عمومی جایگزین شده است.
در نظام‌های معاصر، گذار از حکمرانی مبتنی بر زور نه تنها بر پایه ملاحظات اخلاقی، بلکه ناشی از دستاوردهای تجربی ملت‌ها در مدیریت جامعه بوده است. حکومت‌ها دریافتند که ایجاد ساختارهای پایدار بدون مذاکره، رضایت جمعی و سازوکارهای شفاف امکان‌پذیر نخواهد بود.
کارشناسان اشاره می‌کنند که محدود ماندن نگرش تاریخی به یک دیدگاه سنتی خاص سبب می‌شود تا حکومت طالبان از الگوهای موفق سایر نقاط جهان فاصله بگیرد و تنها به شیوه‌های انحصاری متوسل شود.
همچنین تأکید می‌شود که میل به کاربرد روش‌های خشن و راه‌حل‌های کوتاه‌مدت متکی بر زور، در میان بخش‌هایی از جامعه نیز به دلیل نبود شناخت عمیق از تحولات تاریخی ریشه دوانده است.
منبع: تحلیل رسانه‌ای
🌐
