دوه افغان کډوال چې په دې وروستیو کې له پاکستان څخه جلال اباد ښار ته راستانه شوي، په افغانستان کې د ژوند په اړه مختلف نظرونه لري، چې د دوی مختلف اقتصادي تجربې په ګوته کوي. دا مرکې د هغو ننګونو ښکارندويي کوي چې ډیری راستنیدونکي ورسره مخ دي.
یو له دغو راستنیدونکو څخه شاکرالله نومیږي. هغه چې په پاکستان کې زیږیدلی او هلته یې د برېښنا او سولر د نصبولو کار کاوه، اوس په جلال اباد کې هم همدا کار ته دوام ورکوي او له خپل کاري وضعیت څخه راضي دی. هغه رسنیو ته وویل: "کله چې څوک کارګر وي، په هیڅ ځای کې د کار کمښت نشته."
په هرصورت، شاکرالله له نورو جدي ستونزو سره مخ دی. هغه وايي چې د هغه تر ټولو لویې ستونزې د کور نه درلودل او د خپلو ماشومانو لپاره ښوونځي ته د لاسرسي نشتوالی دی. هغه وویل: "له کله چې راغلي یو، څلورو مختلفو کورونو ته تللي یو… بله ستونزه زموږ د زامنو او لوڼو د وخت ضایع کیدل دي چې ښوونځي ته نشي تللی."
خو د افتخار لپاره، چې یو بل راستنیدونکی دی، وضعیت بیخي بل ډول دی. هغه په یو درې عرادې ریکشا کار کوي چې د هغه خپل نه دی او باید هره ورځ یې مالک ته له ۲۰۰ تر ۲۵۰ افغانیو پورې ورکړي. هغه وايي چې عاید یې د کورنۍ د اړتیاوو پوره کولو لپاره کافي نه دی. افتخار آمو ټلویزیون ته وویل: "په پاکستان کې ژوند ښه و، خوشحاله وو او ګوزاره مو کیده. اوس چې دلته راغلي یو، کار نشته."
افتخار، چې په پاکستان کې یې هم ورځنۍ مزدوري کوله، وايي چې هلته یې هره ورځ کار موندلی شو او ښه ژوند یې درلود. هغه چې افغانستان ته د ننوتلو پر مهال یې ۱۱،۰۰۰ افغانۍ مرسته ترلاسه کړې، اوس د لا زیاتو مالي مرستو او دایمي کور غوښتنه کوي.
دا کیسې په داسې حال کې مخې ته راځي چې د ځمکې د ویش د یوه حکومتي پروګرام په اړه معلومات کم دي. تېر کال، د طالبانو د ښار جوړونې او کور جوړونې وزارت د راستنیدونکو کورنیو لپاره د ځمکې د ویش د پلان اعلان وکړ، خو د دې پروګرام وضعیت روښانه نه دی. د یوناما د شمیرو له مخې، په تېرو دریو کلونو کې شپږ میلیونه افغانان له پاکستان او ایران څخه راستانه شوي، چې د افغانستان پر محدودو سرچینو یې ډېر فشار راوستی دی.
سرچینه: آمو تلویزیون
🌐
