سوراخ لایه اوزون بر فراز قطب جنوب به هفتمین اندازه بزرگ خود در نزدیک به پنج دهه نظارت ماهواره‌ای رسیده است. بر اساس گزارش ناسا و اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده، این سوراخ در ماه سپتامبر سال ۲۰۲۶ مساحتی نزدیک به ۱۰٫۵ میلیون مایل مربع را پوشش داده است.
با وجود این گستردگی، دانشمندان تأکید می‌کنند که روند بازسازی درازمدت لایه اوزون متوقف نشده و در مسیر اصلی خود باقی مانده است. پژوهشگران افزایش موقت این سوراخ را بیشتر ناشی از شرایط جوی غیرمعمول دانسته‌اند، نه تداوم یا بازگشت تخریب‌های شیمیایی گذشته.
سوراخ اوزون در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶ به بیشترین اندازه خود رسید و حدود ۲۷٫۱ میلیون کیلومتر مربع را در برگرفت. این وسعت، آن را در جایگاه هفتمین مورد بزرگ طی ۴۸ سال گذشته قرار داده است. میانگین وسعت آن در زمان بیشترین تخریب از ۷ سپتامبر تا ۱۳ اکتوبر نیز به ۹٫۶ میلیون مایل مربع رسید.
دانشمندان وجود یک گرداب قطبی بسیار قدرتمند را عامل اصلی این گسترش معرفی کردند. این پدیده جوی هوای بسیار سرد را در قطب جنوب نگه می‌دارد و زمینه را برای ایجاد ابرهای استراتوسفری فراهم می‌کند که با تابش آفتاب بهاری، به تجزیه مولکول‌های اوزون سرعت می‌بخشند.
بر اساس سنجش‌های اداره ملی اقیانوسی، کمترین میزان تراکم اوزون در قطب جنوب در ۱۷ اکتوبر به ۱۰۵ واحد دابسون رسید که هنوز بالاتر از کمترین رکورد تاریخی ثبت‌شده یعنی ۹۲ واحد دابسون در سال ۲۰۰۶ است.
پژوهشگران برآورد کرده‌اند که اگر پیمان ۱۹۸۷ مونترال برای منع استفاده از گازهای کلروفلوئوروکربن به تصویب نمی‌رسید، اندازه این سوراخ در حال حاضر ۱ تا ۲ میلیون مایل مربع گسترده‌تر می‌بود. طبق پیش‌بینی‌ها، لایه اوزون تا سال ۲۰۶۶ به سطح دهه ۱۹۸۰ بازخواهد گشت.
منبع: NASA / NOAA
🌐
